Aga – Kiedy portret staje się obrazem
Nie każda sesja zaczyna się od chęci pokazania kogoś. Czasem zaczyna się po prostu od ciekawości.
Chodziło mi po głowie takie pytanie: a co, jeśli światło przestanie tylko oświetlać i zacznie opowiadać historię?
I tak właśnie powstał ten projekt. Bez klienta, bez briefu, bez nikogo, kto czeka na konkretny efekt. Tej sesji przyświecała myśl „Wykorzystajmy studio jako plac zabaw”.
Ciekawiło mnie, co dzieje się na styku spokoju i ruchu. Prostoty i emocji. Dlatego mocne kontrasty światła, świadomie okrojona kolorystyka, geometryczne pozy i makijaż, który bardziej przypomina rysunek niż zwykły make-up.
W takich projektach lubię odpuścić dosłowność. Szukam momentów, kiedy ciało zamienia się w linię, materiał w rzeźbę, a światło dokłada kolejną warstwę do całego obrazu. To fotografia, która niczego na siłę nie tłumaczy — zostawia trochę przestrzeni, żeby każdy dopowiedział sobie resztę po swojemu.
Uwielbiam takie sesje. To właśnie w nich mogę testować, mylić się, szukać — i budować swój własny język wizualny. A potem to wszystko i tak wraca, kiedy pracuję przy klasycznych portretach — w sposobie, w jaki patrzę na człowieka, w pracy ze światłem, w odwadze, żeby czasem zrobić coś nieoczywistego.
Masz poczucie, że to ten moment?
Jeśli czujesz, że Twój wizerunek potrzebuje aktualizacji albo po prostu chcesz stworzyć go od podstaw – napisz. Ustalimy, czego naprawdę potrzebujesz. Resztą zajmiemy się razem.